Leyla û Mecnun

Latînîzekirin û amadekar: Mehmed Emin Hêvîdar   Di sala 1884an da hatîye nivîsandin. Sernavên wê, hemî bi Kurmancî ne. Ji 20 sernavan pêk tê. Bi giştî ji 1879 beyt (malik) in. Ew bi wezna arûzê û bi şiklê mesnewîyê hatîye hûnandin. Mecnûnî,, digel peder bi meş hat  Babê wî, gelek bi dilkî xweş hat   Hatin ku di konê bûne sakîn Walîde û cumle ehil, hatin    Wan, kir’ne tesellî boyî Mecnûn  Bes tu birijîne eşkê pur-xûn    Bo xatirê wan du-sê eyyaman Rûniştî, di gund de; bûye mîhman   Hasil, nedişî bike sikûnê Her, fikr û xiyalê wî, li çûnê    Behra dilê wî, bi pêl û coş hat  Bêhemdî, bi gazî û xuroş hat    Dîsan kete çol û deşt û sehran  Mesken tune, şubhê avê behran    Her dem bi hewar û wayê weyla Dewran dike, ew bi ‘işqê Leyla